woensdag 26 december 2012

sint en kerst

de maand december is ieder jaar weer een hectische tijd. de meeste kinderen beleven het sinterklaasfeest voor het eerst bewust en het moet toch allemaal heel vreemd voor ze zijn. ineens komt er op een boot een man uit spanje met pieten en een wit paard en hij brengt, als je geluk hebt, elke dag iets in je schoen. als ouders verstandig zijn, krijgen de kinderen natuurlijk niet iedere dag iets in hun schoen. en als de ouders nog verstandiger zijn, is het een kleinigheidje en worden de echte cadeautjes voor 5 december bewaard. wij zijn nederlanders en wij vieren sinterklaas, maar met al die kinderen van expats in je groep tegenwoordig, ontkom je er niet aan om ook wat over de kerstman te vertellen en dat maakt het allemaal nog ingewikkelder voor iedereen.
ik vind het een leuke tijd, maar ik ben altijd weer blij als het weer voorbij is. er wordt slecht geslapen, iedereen kan wat minder hebben, kortom het is allemaal veel te spannend voor de meeste kinderen. de enig en oudste kinderen beleven het nog niet zo, maar de kinderen met oudere broers en zussen des te meer en voor hen is het dan ook vaak veel te spannend.
tegenwoordig bedenken we bij ieder thema een soort spelletjesdag. door actief mee te doen beleven de kinderen echt waarover gedurende het thema gesproken is en dat zorgt voor intense leermomenten.
als je zelf kadeautjes door de schoorsteen mag gooien, of over het "dak" mag lopen, krijgen die woorden natuurlijk veel meer betekenis. bovendien maakt het bewegen de kinderen vrijer, wordt hun evenwichtsgevoel beter en worden ze zekerder van zichzelf. het is een onmisbaar onderdeel van ons activiteitenprogramma geworden.

zondag 8 januari 2012

de zandtafel

sinds kort hebben we in de gang een zandtafel. ik heb er allerlei autootjes bij gekocht, waar vooral de jongens naar hartelust mee kunnen spelen. het is erg leuk om de kinderen te observeren terwijl ze met het zand spelen. er worden boerderijen of dierentuinen aangelegd, wallen gebouwd en wegen. het hangt erg af van de leeftijd van de kinderen hoe het spel zich ontwikkelt. heel jonge kinderen hebben niet veel nodig. ze pakken een auto en beginnen rond te lopen en iedereen die erbij komt, sluit zich aan bij het spel en begint ook rondjes te lopen. soms met geluid, soms gewoon zwijgend. de meisjes in de film gingen een taart bakken. ze gingen er helemaal in op en het werd steeds lekkerder. kleine kinderen en zand horen bij elkaar. het is goed voor het ontwikkelen van hun fantasie, maar ook voor hun motoriek. het is fascinerend voor kinderen als iets telkens van vorm verandert en dat zij daar invloed op hebben. zij kunnen het vormen tot wat ze maar willen. af en toe een emmer zand erbij maakt het plakkerig en heerlijk om mee te werken. het is een aanwinst in de voorbereide omgeving.

video

maandag 18 juli 2011

concentratie


de botanische puzzels zijn voor veel kinderen heel aantrekkelijk en ze vinden zelf altijd nieuwe uitdagingen. behorende bij de puzzels hebben we kaarten waarop de figuren in lijn getekend staan. ze kunnen daar de verschillende delen opleggen. dat is natuurlijk moeilijker dan in het sjabloon en het vereist dan ook fijn-motorische vaardigheid. heel precies de stukjes neerleggen zonder dat de andere stukken weer verplaatst worden is erg moeilijk voor een jong kind. noa maakte het zichzelf nog moeilijker. zij legde de delen van het paard los op de tafel en ze gaf niet op tot het perfect lag. ze straalde toen ze het voor elkaar had. dat is de grootste beloning voor een kind: het is gelukt. daar hoeft niemand "goed zo" aan toe te voegen

video

donderdag 31 maart 2011

pasta maken




op een woensdagmorgen kwam de vader van madelief bij ons pasta maken met een heuse pastamachine. het was eigenlijk een drukke ochtend, met een oudergesprek en het afscheidsfeest van een 4-jarige, maar het was alsof we dit iedere dag deden, want het liep op rolletjes. eerst legde hij uit, dat pasta gemaakt wordt van meel en eieren en dat we dat samen zouden gaan maken. het meel werd afgewogen, de eieren werden geklutst door de kinderen en daarna werd er flink geroerd en gekneed. toen moest het deeg natuurlijk even rusten en dat was het moeilijkste deel, want wachten en peuters hoort nu eenmaal niet bij elkaar. eindelijk konden ze aan het werk en kreeg iedereen een stukje deeg en konden ze hun enthousiasme in het deeg kneden. het vergroten van het deeg in de pastamachine en het daarna ontstaan van de lange herkenbare slierten vonden alle kinderen fascinerend en al gauw hingen een paar stoeltjes vol met slierten en waren we de trotse bezitters van echte pasta. ik heb voor iedereen een zakje gevuld, maar ik ben bang dat het thuis niet meer te koken was. in de warme handjes waren de slierten helaas weer in hun oorspronkelijke vorm teruggekeerd, maar dat maakt niet uit, want het gaat om de ervaring. de volgende keer koken we de pasta in de klas en eten we het meteen op. het was een genot om te zien hoe montessoriaans deze vader was en hoeveel geduld hij had om de kinderen alles zelf te laten doen. het is mooi om te zien, hoe het ene kind meteen mee wil doen en het andere kind alleen wil toekijken. hoe de een snel klaar is en de ander niet van ophouden weet. ze zijn zo verschillend, maar ook zo zichzelf. een zeer geslaagd project met veel leermomenten.

zondag 19 december 2010

zorgen voor de groep

tijdens het werken is er naast individuele momenten, ook een vast moment voor eten en drinken. wij serveren dan diksap of een snack in de vorm van crackers, rijstwafels of peperkoek. vaak zijn er kinderen die daar spontaan bij willen helpen. het begint natuurlijk met het tellen van het aantal kinderen. de glazen worden geteld en klaar gezet. het inschenken van de diksap in al die glazen is een heel precies werkje en vraagt opperste concentratie van het kind. de peperkoek wordt in stukken gesneden en in een mandje gelegd. vervolgens wordt alles geserveerd. drie kinderen delen uit in de kring of, als we niet in de kring gaan, brengen het naar de kinderen toe, die aan het werk zijn. iedereen vindt het leuk om met het karretje op wielen (van de vlooienmarkt) door de klas te lopen en voor de anderen te zorgen. zelfs het meest verlegen kind vindt het heerlijk en wil het best samen met een ander doen.
video

dinsdag 26 oktober 2010

samen thee drinken

het theewerkje is erg populair bij alle kinderen in onze peutergroep.
we hebben het, sinds het in de groep staat, echter wel wat aan moeten passen. geregeld sneuvelde het theepotje en om dan telkens opnieuw een klein formaat te vinden, was niet zo eenvoudig. uit practische overwegingen maken de kinderen daarom nu gebruik van een metalen kannetje. de kopjes hebben we vervangen door theeglazen en de kruidenthee korrels zijn nu echte theezakjes met zoethoutthee (die is van nature zoet en de meeste kinderen vinden het lekker). we hebben er zelfs een kookwekker bij staan om te zien (en te horen) hoe lang de thee moet trekken.
het is een complex werkje: water halen, het volle potje naar de tafel dragen, theezakje erin, wekker opdraaien, wachten, roeren en theezakje eruit halen, voorzichtig inschenken, opdrinken en daarna alles afwassen en weer opruimen.
het twee-jarige kind gebruikt dit werkje om te leren schenken.
het oudere kind gebruikt het om het fenomeen van het veranderen van water in thee te ervaren (hij ziet het veranderen van kleur, hij ruikt de geur van de thee en hij proeft de smaak van de thee).
het nog oudere kind nodigt zijn vriendinnetje uit, om samen thee te drinken. ze hadden niet in de gaten, dat ik hen filmde. de geconcentreerde aandacht van de jonge kinderen vind ik zo ontroerend.

video

maandag 13 september 2010

huilen


kleine kinderen huilen gemakkelijk. het is niet fijn als er een huilend kind in de groep is. het zorgt altijd voor onrust. toch hoort het bij het wennen en het kind moet daar de tijd voor krijgen. het jonge kind moet een verbinding met ons aangaan en kan zich nog niet anders uiten dan door te huilen. het is altijd weer een zoeken naar de juiste aanpak. sommige kinderen willen met rust gelaten worden en dan kun je niet meer doen, dan er af en toe naar toe gaan om zo te laten weten dat je ze ziet. anderen klampen zich aan je vast en willen fysiek getroost worden.
als een kindje huilt vanwege het afscheid, blijf ik er net zo lang mee op schoot zitten, meestal zachtjes zingend, tot de ontspanning komt en het huilen stopt. dan duurt het meestal nog een poosje tot ik op mijn vraag, of het iets wil gaan doen, een bevestigend antwoord krijg. dan weet ik dat het goed is. vanaf mijn veilige schoot heeft het kind verbinding kunnen maken met de ruimte en met de andere kinderen. het kan nu gaan exploreren en gaan ontdekken. maar af en toe komt het nog even naar me toe en legt zijn of haar handje in die van mij. snel genoeg laat het ook weer los, want er is zo veel te doen bij ons.